Lo que les sucede a los héroes en esta ficción tiene poca leyenda y mucha entelequia, por lo que el lector no debe buscar la verdad absoluta en ella; si bien, cada breve razonamiento matemático es digno de ser creído (en especial aquellos del capítulo 5). Esta falta de fidelidad a las leyendas reales tiene su razón de ser: sus personajes, pese a asumir un papel clave, no son los protagonistas de la historia. El último capítulo revelará por qué esto es así; sólo al final del relato, el lector estará en disposición de comprender el título del libro. Es justo en ese instante que la fugaz aparición del verdadero protagonista da un sentido navideño al relato.

Versus

En ĉi tiu fantazio, Furia, la ŝajna ĉefrolulo, havas multon komunan kun la nordia dio Odino, kun Sankta Nikolao kaj, kompreneble, kun la fama Patro Kristnasko. Lia amata ĉevalo Lertulo tre similas al la okpieda ĉevalo de Odino, la legenda Sleipniro (kies patrino estis Svadilfari, kies nomo signifas "malfeliĉa vojaĝanto"). Kaj Unĉo, la besto kiu akompanas Sanktan Nikolao'n, havas kelkajn analogiojn kun la fama Krampus.

Kio okazas al la herooj en ĉi tiu fikcio enhavas malmulte da legendo kaj multe da enteleĥio, tial la leganto ne devas serĉi la absolutan veron en ĝi; tamen, ĉiu mallonga matematika rezoneto estas inda je kredo (precipe tiuj en la kvina ĉapitro). Ĉi tiu manko de fideleco al la veraj legendoj havas sian kialon: la roluloj, spite al sia grava rolo, ne estas la protagonistoj de la rakonto. La lasta ĉapitro malkaŝos kial tio estas tiel; nur ĉe la fino de la rakonto la leganto estos en pozicio por kompreni la titolon de la libro. Ĝuste en tiu momento la pasema apero de la vera ĉefrolulo donas kristnaskan sencon al la rakonto.